تمثال و شکل زنان در تبلیغات و یا تولیدات سینمائی، شمایل‌هایی کاملاً ساختگی‌اند. این زنان که نمایندگی کمتر از 5% از کل جمعیت جنس مؤنث را به خود اختصاص می‌دهند، به‌طور باور نکردنی لاغر و خوش اندام و دارای پوست های کم عیب و زیبا هستند. فی الواقع قیافه‌های آنان اغلب توسط جراحی پلاستیک بدین فرم درآمده اند. ناگفته نماند این زنان گریم شده با اندام‌های عالی به لحاظ روانی عقیدۀ کمال مطلوب دست نیافتنی را به تعدادی از زنان می‌بخشند.

مسلماً زنان هرگز بصورت طبیعی بدین شکل در نمی‌آیند، پس چگونه یک زن می‌تواند چنین اندامی را برای خود بسازد؟ ورزش، وزن کم کردن تحت نظر پزشکان، تهیه‌ی تولیدات دارویی مرتبط با زیبا سازی ظاهری و یا با مراجعه به جراحان پلاستیک؟ در نتیجه رسالت بعدی این‌نوع آگهی‌ها چه مستقیم و چه غیرمستقیم تشویق و برانگیختن زنان در تهیه‌ی محصولات غیر‌ضروری و بی ربط با نیازهای اساسی‌شان می‌باشد.

مشکل به همین‌جا خاتمه نمی‌شود، یکی دیگر از مضرات حضور زنان در تبلیغات تجارتی، سوای سلب اعتماد به‌نفس در میان قاطبه‌ی زنان و تحریک آنها در تغییر ظاهرشان، اختلالات جسمی ناشی از پناه بردن به رژیم غذایی است. بر پایه‌ی برآوردها، در سال‌های اخیر حدود ده میلیون از دختران و زنان آمریکایی به‌همین علت و اصرار در چنین خطایی دچار بیماری‌های صعب‌العلاج جسمی و روحی شده‌اند.

هم‌چنین به گفته‌ی نهاد " National Eating Disorder Association " در ایالات متحده، 80% زنان ناراضی از قیافه‌ی خود، فکر و ذهن‌شان به این مسئله معطوف شده که چگونه به چشم آیند. این دل‌مشغولی موجب گشته تا آنان از پرداختن به جنبه‌های مهم‌تر زندگی غافل بمانند. به‌کارگیری زنان در آگهی‌ها تا حدود زیادی به اهداف طبقه‌ی سرمایه دار مبتنی بر کسب درآمد بیشتر و نیز دور ساختن شماری از شهروندان جوامع متبوع خویش از صحنه‌ی سیاست و فعالیت‌های اجتماعی خدمت کرده است.